Расея

“… А што ж таке тади Расея? Ня відаю я ніякай Расеі. Хаця пачакайце, адну я ўсе ж калісьці ведаў.
Расея – дзяўчина з пустимі халоднимі вачима, апранутая занадта вульгарна для гетих широтаў. Вічна Малади, вічна п’яний. Яна заўседи була и есьць для нас чужий. Вось яна йдзе па Штиксштрасе, а можа Биць, па Лінденалее, и гучна гавориць пра тое, што їй пощастило набиць учора на розпродажах. Пра тое, што яна скрала пазаўчора, Расея гавариць ня любіць. Дзявочая памяць.
Румяния шчокі, салом на Головата. Расеі хочацца, каб яе пазнавалі паўсюль. Расеі хочацца, каб паўсюль була Расея, и яна паводзіць сябе так, ніби Расея паўсюль. Шкірні лапік зямлі, дзе б Ні ступіла яе доўгая танная нага, яна абвяшчае палею уласнасьцю. Расея пеўная, што яна прийшла ў гети сьвет ня проста так, а з важнай місіяй. Таму шкірних мусіць схіліцца Перад їй у паклоне, кінуцца їй у ногі, цалаваць яе чирвония туфлікі на високім абцасе.
Альо Расея, на жаль, не паўсюль. І Таму їй вельмі криўдна. Настолькі криўдна, што яна, каб захаваць пристойнасьць, ідзе ў сами Далекі куточак свойого саду ї там доўга супакойваецца, страляючи ў прицемках з аўтамату. “Які недасканали сьвет”, – падціскае яна вусни, імгненна накіроўваючи керму туди, дзе варушицца лісьце на древах. “Калі б я була багатай и знакамітай, я видала б Такі закон, каб усьо мужчини размаўлялі толькі па-расейскую”. А потим яна Хава аўтамат и едзе на моўния курси.
“Ти – гета я”, – Кажан мені Расея, ти – гета я. “Не”, – спрабую я запяречиць, альо яна ня чує. Гета асаблівасьць яе слихом, и я Мушу паважаць яе за гета. Гладзіць яе па Головата ї казаць пяшчотния слова.
У Расеі шмат сяброў и сябровак. Уласна Кажучи, гета ўвесь сьвет. Я бачу, Як яна сядзіць зь ІМІ ў кавярні, яни п’юць піва, и гора Таму, хто, задумаўшися, прапусьціць хаця б адно слова. Расея будз гнаць яго да самого рогу вуліци. Расея ня любіць, калі Нехтій есьць для яе чужим. Яе нудзіць пекло самога панятку “чужи”. Усе мусяць Биць сябрамі. Расея криўдзіцца, калі зь їй адмаўляюцца сябраваць и цягацца разам па розпродажах и піўних. Тади яна можа праклянуць … О, гета расейскае пракляцьце, незмивальнае, атрутнае, ніби яе сьлези, сьлези Расеі, зьмяшания зь нярускай тушшу! ..
Расея ня любіць яўреяў, віетнамцаў и чаченцаў. Расея любіць мяне. І я ня відаю, што мені рабіць з гетим каханьнем.
Я магу пабачиць Расею калі захачу, Надав уначи. Дастаткова набраць адмислови нумар, патраціць пару манетаў – и вось Расея ўжо ляжиць Перада мною, на екрані, разводзіць ногі, аблізваецца, висоўвае мову. Уся яе веліч паўстане Перада мною, и я адчую палю нікчемнасьць.
Альо мені есьць чим заняцца ї без Расеі. ”

Leave a Reply